Jak powstrzymać swoje dzieci przed pozabijaniem się?

Jako mama czterech synów, doświadczyłam wszystkiego, od bójek aż po podstępne formy rywalizacji między rodzeństwem. I chociaż dom z czwórką dzieci prawdopodobnie nigdy nie będzie wzorem spokoju i harmonii, możliwe jest powstrzymanie dzieci przed pozabijaniem się 🙂

1. Pozwól im to rozpracować.

Dzieci uczą się na nieporozumieniach i kompromisach, więc jeśli ktoś nie zostanie zraniony lub zastraszony, spróbuj ugryźć się w język i trzymaj się z daleka. Poza tym ostatnią rzeczą, jaką chcesz zrobić, jest zachęcanie do niekończącej się kłótni i wymiany zdań kiedy są na siebie wściekli.

2. Nie bój się zareagować kiedy robi się gorąco.

Jeśli dzieci nie są w stanie kontrolować swoich emocji lub widzisz, że od zwykłych kłótni dochodzi do przemocy lub zastraszania emocjonalnego, nadszedł czas, aby się zaangażować.

3. Nie wyciągaj pochopnych wniosków.

Jeśli nie widziałeś, co się właściwie stało, nie próbuj zgadywać. Niektóre dzieci – nawet te najcichsze i najmłodsze – potrafią podstępnie wszczynać bójki pod radarem mamy i taty. A wyciąganie pochopnych wniosków na temat tego, które z twoich dzieci wszczynało kłótnię lub kto jest bardziej winny, jest „świetnym” sposobem na wywołanie frustracji, a ponadto niesprawiedliwie osądza niewłaściwe dziecko. Jeśli weźmiesz moje porady do serca, poradnik iPhone lub Android będzie potrzebny temu grzeczniejszemu dziecku, a nie temu sprytnemu.

4. Rozdziel je.

Kiedy nic innego nie działa, spróbuj na jakiś czas rozdzielić awanturników. Z mojego doświadczenia wynika, że ​​czasami dzieci ​​po prostu spędzają ze sobą zbyt dużo czasu lub walczą o zwrócenie na ciebie szczególnej uwagi.

5. Nie nagradzaj wszczynania motłochu.

Czasami dzieci czepiają się swoich braci i sióstr, ponieważ starają się zwrócić na siebie uwagę, nawet tę negatywną. Nie nagradzaj złego zachowania uwagą, ale upewnij się, że spędzasz czas na rozmowie z każdym ze swoich dzieci, gdy emocje nie są wysokie. Rozmowy, które prowadzisz ze swoimi dziećmi, kiedy nie walczą, mogą dać ci wiele wskazówek na temat tego, co się dzieje, gdy one są.

Łagodne sposoby na wychowanie niezależnego dziecka.

Niezależne dzieci uważają, że są kompetentne i zdolne do samodzielnego zadbania o siebie. Dzięki praktyce i doświadczeniu rozwijają umiejętności, aby to robić.

Istnieje wiele zdrowych cech, które rozwijają się w niezależnym dziecku:Są zmotywowani, znajdując własne powody do dążenia do celów i osiągnięć.Są zadowoleni z siebie – ich poczucie szczęścia i poczucie własnej wartości są mniej zależne od innych ludzi i stają się dobrymi decydentami, ale poczekaj:

  • Niezależność nie oznacza dystansu i dystansu. Tylko dlatego, że maluch milczy, gdy zostawiasz je samemu sobie na 30 minut, niekoniecznie oznacza, że ​​tworzy bezpieczną i zdrową niezależność. Nie. Dzieci muszą czuć się kochane i bezpieczne, a jednocześnie dostawać uwagę, przestrzeń i czas na naukę samodzielnego wykonywania czynności. To zupełnie co innego co u nastolatków – wysłałam wczoraj mojego syna na skup apple to też w jakiś sposób niezależność.
  • Niezależności nie można wymusić. Jest to dar, który jest przekazywany celowo i z troską. Wychowywanie niezależnych dzieci to główna część rodzicielstwa, która wpływa na sposób traktowania dziecka od najmłodszych lat. Niemowlęta są w pełni zależne i słusznie. Ważne jest pełne i natychmiastowe zaspokojenie potrzeb noworodka. Jednak na wczesnym etapie rozwoju dziecka w naturalny sposób przeniosą uwagę z głównego opiekuna (zwykle mamy) na własne ciało i otaczający je świat. Tym razem (w okresie niemowlęcym) rodzice mogą naprawdę zacząć zapewniać im przestrzeń, wsparcie i możliwość rozwijania ich naturalnej niezależności z własnej inicjatywy.

Rodzicielski przewodnik dla Twojej rodziny Cz. 1

Kiedy zostaniesz nowym rodzicem, jest to trochę nieuniknione – usłyszysz porady ze wszystkich stron, jak wychowywać swoje dziecko, zarówno na prośbę, jak i na życzenie. Niektóre z nich będą rezonować i wydawać się pomocne, podczas gdy inne sugestie mogą wydawać się całkowicie niewłaściwe.

Prawdopodobnie dużo usłyszysz o tradycyjnych stylach rodzicielskich, które są szerokimi archetypami grupującymi rodziców na podstawie takich czynników, jak ciepło i pobłażliwość lub ich brak. Niektóre z bardziej pozytywnych stylów mogą służyć jako wskazówki, ale „style rodzicielskie” nie muszą definiować twoich doświadczeń rodzicielskich. W rzeczywistości często najlepiej jest sformułować pełne miłości i konsekwentne podejście, które będzie pasować do wyjątkowych potrzeb Twojej rodziny. Rozmawiaj ze swoimi dziećmi. Mój mąż uwielbia tą część, potrafi gadać z dzieckiem dosłownie na każdy temat, czy to części iveco czy nowe zabawki – on zawsze jest gotowy na pogawędkę.

Nie przestawaj się śmiać. Czasami wystarczy się zatrzymać i zaśmiać z absurdu, który może towarzyszyć rodzicielstwu. Dzieciaki potrafią porzucić problemy jak niczyja sprawa, a nawet frustrujące sytuacje stworzone przez dziecięcą logikę często mają nutkę humoru. Śmiać się jest zdrowiej, niż się wściekać, więc nie bój się od czasu do czasu złamać – dzieci prawdopodobnie będą się z tobą śmiać.